Receptory, których podrażnienie wywołuje odruchy bezwarunkowe, znajdują się nie tylko w narządach zmysłów i w skórze, ale również w narządach wewnętrznych, a więc w błonach śluzowych i surowiczych, jak również w wyściółce tętnic, w mięśniach, ścięgnach, stawach i narządach wewnętrznych. Skomplikowane, a niezależne od naszej woli czynności narządów wewnętrznych polegają w dużej mierze na działaniu mechanizmów odruchowych. Tory nerwowe odruchów bezwarunkowych przechodzą przez rdzeń kręgowy, rdzeń przedłużony lub ośrodki podkorfiwe. Nie sięgają one kory mózgowej. Wśród odruchów tych możemy wyróżnić obronne, orientacyjne, ruchowe, pokarmowe, płciowe i inne. Tory odruchów wrodzonych są dziedziczne i u noworodka donoszonego już ustalone.

Ale w ciągu dalszego życia mogą wyrabiać się i ustalać nowe tory nowych odruchów, które nazywamy nabytymi lub warunkowymi. Jeżeli obok bodźca zasadniczego i naturalnego, który zwykle wywołuje odruch, stosować przez pewien czas jakiś bodziec drugi, to po pewnym czasie sam ten drugi bodziec wystarczy do wywołania tegoż odruchu. U głodnego psa na widok mięsa wydziela się ślina. Jeśli przez szereg dni przy podawaniu mięsa włączać będziemy czerwone światło lub dźwięk dzwonka, to po pewnym czasie samo światło lub dzwonienie spowoduje obfite wydzielanie śliny.