Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisyNowsze wpisy »
« Starsze wpisyNowsze wpisy »

Ilość wirusa w krwi jest trudna do przewidzenia i ciężko przewidzieć czy CD4 spadnie w najbliższych miesiącach. Innymi słowy, osoby posiadające wysokie wskaźniki wirusa są bardziej narażone na spadek limfocytów CD4 i progresji choroby niż te o niższych ilościach zakażonych komórek wirusa. Ponadto badanie rozwoju wirusa jest istotnym narzędziem monitorowania skuteczności nowych metod leczenia i określania ich skuteczności w leczeniu HIV. W ten sposób zmniejszy się obecność wirusa w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia skutecznego schematu leczenia przeciwwirusowego.

Jeśli kombinacja leków jest bardzo silna, liczbę zakażonych krwinek wirusa HIV we krwi zmniejszy się aż 100-krotnie, na przykład od 100,000 do 1000 kopii / ml krwi w ciągu pierwszych dwóch tygodni i stopniowo zmniejszać się będzie jeszcze bardziej w czasie 24/12 tygodni. Ostatecznym celem jest uzyskanie miana wirusa poniżej granic wykrywalności za pomocą standardowych testów, zwykle mniej niż 50 lub 75 kopii na ml krwi. Kiedy bakterie wirusa zostały ograniczone do tych dopuszczalnych niskich poziomów, uważa się, że tak długo, jak pacjent niezmiennie przyjmuje lekarstwa przeciwwirusowe stan przytłumienia wirusa będzie utrzymywać przez wiele lat.
Oporność wirusa na lek jak również badania stały się kluczowym narzędziem w leczeniu osób zakażonych wirusem HIV. Szczegóły tych badań zostaną omówione później. Oczywiście, badania odporności jest obecnie wykonywane rutynowo i stosowane jest u osób doświadczających ubogich odpowiedzi na leczenie lub niepowodzenia leczenia HIV. W ogóle, mniejsza skuteczność  na początkowe leczenie ,oraz nie stwierdzenie że nie ma spadku stukrotnego wirusa, oznacza jego stężenie większych ilościach niż 500 jednostek / ml w 12 tygodniu, lub większy poziom niż 50 lub 75 kopii / ml w 24 tygodniu. Niepowodzenie leczenia będzie na ogół określane jako wzrost wiremii po początkowym spadku u osoby, która przyjmuje regularnie swoje leki. Najnowsze wytyczne są takie ze należy badać osoby na możliwość przyjmowania leków.