Oko tworzy ostre obrazy, gdy istnieje właściwy stosunek pomiędzy siłą łamiącą soczewki i długością osi gałki ocznej. Siła łamiąca jest zdolnością systemu optycznego do skupiania wpadających promieni. Mierzona jest w dioptriach. Jedna dioptria odpowiada sile łamiącej soczewki, która promienie świetlne ogniskuje w odległości jednego metra od niej. Oko ma zdolność przystosowania swojej siły łamiącej do odległości (akomodacja). Gdy oglądany przedmiot się przybliża, źrenica się zwęża, a soczewka staje się wypukła. Przy słabszym oświetleniu i zwiększaniu się odległości źrenica poszerza się, a soczewka wiotczeje.
Gdy brak zgodności długości osi i siły łamiącej soczewki oka, wówczas wiązka promieni nie jest ogniskowana dokładnie na siatkówce. W przypadku skupienia się promieni biegnących przed okiem równolegle w punkcie znajdującym się przed siatkówką, przedmioty umieszczone w większej odległości są widziane nieostro. Takie oko jest krótkowzroczne. W razie skupienia się promieni poza siatkówką, oko jest dalekowzroczne.