Przez podawanie mięsa z równoczesnym działaniem dzwonka łub światła został wytworzony odruch warunkowy wydzielania śliny na sam dźwięk dzwonka lub błysk światła. Jeśli jednak znów przez szereg dni będziemy tylko zapalać światło lub dzwonić bez podawania mięsa, to tak „oszukiwany” pies stopniowo przestanie wydzielać ślinę — odruch warunkowy zostanie wygaszony. Tory odruchów warunkowych przebiegają przez korę mózgową. Dla naszych rozważań ważny jest fakt, że każda czynność stać się może odruchem nabytym, jeśli powtarzamy ją dostatecznie często w pewnej określonej sytuacji. Po pewnym czasie sama ta sytuacja staje się bodźcem, pod którego wpływem owa czynność, wymagająca z początku tyle świadomego trudu, zaczyna przebiegać odruchowo, automatycznie. Na tym właśnie polega nabywanie wprawy w takich czy innych zajęciach.

Przykładem może być gra na fortepianie. Jeśli jakiś utwór powtórzymy kilkaset razy, „wchodzi on w palce” i może być już wykonywany zupełnie odruchowo bez uświadomienia sobie, o jakie huty chodzi. Na wytworzeniu odruchów nabytych polega również tresura zwierząt. Sławne rachujące pieski czy konie w istocie nie umieją wcale liczyć, ale są bardzo spostrzegawcze i nietrudno wywołać u nich pożądany odruch: na dany przez człowieka dyskretny znak automatycznie szczekają lub uderzają kopytem odpowiednią ilość razy.