W 1981 r. pewni homoseksualiści z objawami choroby zostali przebadani, teraz znalezione wówczas wyniki są uważane za typowe dla zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS) po raz pierwszy opisane w Los Angeles i Nowym Jorku.

Mężczyzna, z nietypowym rodzajem infekcji płuc (zapalenie płuc) nazywany Pneumocystis carinii (obecnie znany jako Pneumocystis jiroveci) zapalenie płuc (PCP) i rzadkich nowotworów skóry zwany mięsaków Kaposiego. U pacjentów doszło do znacznego obniżenia poziomu komórek we krwi, które są ważną częścią układu odpornościowego, zwanych komórkami CD4. Komórki te, często określane jako limfocyty T CD4, pomocne są w zwalczaniu zakażeń. Wkrótce potem ta choroba została uznana w Stanach Zjednoczonych, Europie Zachodniej i Afryce. W 1983 r. naukowcy w Stanach Zjednoczonych i Francji opisali wirusa, który powoduje AIDS, obecnie znany jest jako ludzki wirus upośledzenia odporności (HIV) i należący do grupy wirusów o nazwie retrowirusów. W 1985 roku, badania krwi, które stały się ogólno dostępne pomogły na poznanie przeciwciał przeciw HIV, które są odpowiedzią immunologiczną organizmu na HIV. To badanie krwi jest nadal najlepszą metodą diagnostyki zakażeń HIV. Ostatnio testy stały się dostępne w poszukiwaniu tych samych przeciwciał we krwi i ślinie, wyniki można uzyskać nawet w 20 minut.

Jak rozprzestrzenia się HIV?
HIV jest obecny we krwi oraz w wydzielinach narządów płciowych praktycznie u wszystkich osób zakażonych wirusem HIV, niezależnie od tego, czy mają czy nie mają żadnych objawów.

Rozprzestrzeniania się HIV może wystąpić, gdy te wydzieliny mają kontakt z tkankami, takich narządów jak okładziny pochwy, odbytu, jamy ustnej, lub oczu (błon śluzowych), lub z raną na skórze, takich jak przykładowo skaleczenia lub przebicie przez igły. Najczęściej HIV rozprzestrzenia się na całym świecie za sprawą kontaktów seksualnych, wspólnych igieł u narkomanów, oraz w czasie ciąży i karmienia piersią przez zarażone matki.