Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Początki zakażania często nie mają typowych objawów, w tym okresie czasu, wkrótce po zakażeniu, ponad 50% osób zakażonych czeka i jest w grupie „grypopodobnych” lub „mono-zakaźnych, takich jak” choroby na okres do kilku tygodni. Choroba ta jest mylona na etapie pierwotnego zakażenia HIV. Najczęstsze objawy pierwotnego zakażenia HIV są
gorączka,  bóle mięśni i stawów,  ból gardła, i  powiększenie węzłów chłonnych (węzłów chłonnych) w szyji.
Nie wiadomo jednak, dlaczego tylko niektóre osoby zakażone wirusem HIV, mają problemy z takimi objawami. To również nie jest znany nawet z objawów jest związane w żaden sposób na przyszłe przebiegu choroby HIV. Niezależnie w pierwszych dniach zarażenia, wśród osób zakażonych będzie przebiegał bezobjawowo, po tej fazie infekcji pierwotnej zmiany są już widoczne. W ciągu pierwszych tygodni od zakażenia, kiedy chory może mieć objawy pierwotnego zakażenia HIV, badania przeciwciał, jeśli wykonano, mogą nadal być negatywne. Jeżeli istnieje podejrzenie zakażenia na początku w oparciu o typy objawów i potencjalne narażenie ostatnich zachowań seksualnych, należy zwrócić uwagę, aby po przeprowadzonym  badaniu w szczególności zwrócić uwagę, że szuka się wirusów krążących we krwi, takich jak wirusowe test obciążenia. Gdy pacjent wchodzi do fazy bezobjawowej, zakażony będzie wiedział, Dlatego wszystkich, którzy mogliby ewentualnie być narażeni na HIV powinni dążyć do  zbadania się, nawet jeśli nie występują objawy choroby.
Na wszystkich etapach infekcji, miliardy cząsteczek HIV (kopie) są produkowane każdego dnia i krążą we krwi. Ta produkcja wirusa wiąże się ze spadkiem liczby limfocytów CD4 we krwi w kolejnych latach. Mimo że dokładny mechanizm, dzięki któremu wyniki zakażenia HIV w spadku komórek CD4 nie jest znany, ale prawdopodobnie wynika z bezpośredni wpływ wirusa na komórkę, jak również ciała, aby usunąć te zainfekowane komórki z systemu. Oprócz wirusów we krwi, jest także wirusa w organizmie, zwłaszcza w węzłach chłonnych, mózgu, narządach płciowych i wydzielinie.