Kategorie
Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.

Ostatnie lata to w dziedzinie badań nad AZA niewiele nowości. Generalnie nie zanotowano jakiegoś wielkiego postępu, jak również badania osób zanim te trafią do szpitala również nie napawają jakimiś wielkimi nadziejami na poprawę i skuteczność leczenia w najbliższych latach. Jednak nie snujmy czarnych wizji, opisane w poprzednim artykule przetestowanie przeszło 200 metod jak i lekarstw w leczeniu przyniosło wiele odpowiedzi. Przykładowo lekarstwa z grupy BZA, używane w ogólnym leczeniu przynoszą efekt zadowalający. Stąd ostatnie lata to głownie nie poszukiwanie nowych rozwiązań ale praca nad poprawą skuteczności i lepszym wykorzystaniem tego co jest dostępne, czyli generalnie w jednym słowie obecnie trwają prace nad zoptymalizowaniem leczenia. Głownie polegają one na poszukiwaniu benzodiazepin, które mają podobną skuteczność do tych znanych, ale wyróżniają się innymi użytecznymi cechami. Kolejnym pozytywny elementem są leki ,które mogą być podawane rzadziej, dzięki czemu mają mniejsze działanie uzależniające.
Kolejnym kokiem na drodze do skutecznego leczenia AZA jest możliwość doboru lekarstwa zależnie od tego jaką strukturę przyjmuje AZA. Przykładowo u osób z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia drgawek stosuje się lekarstwo o mocnym działaniu przeciwdrgawkowym, a jeżeli dominują objawy wegetatywne to wówczas stosuje się blokowanie wapniowe. Kolejnym elementem optymalizacji leczenia jak i skuteczności jest odchodzenie od standardowych procedur podawania leków, a skupienie się na podawaniu lekarstwa w zależności od tego jak nasilają się objawy. Warto tutaj zauważyć że dawki są ruchom i zależą od nasilenia stanu AZA.
Taka metoda podawania lekarstwa wymaga jednak sporej wiedzy i zespół, który będzie stosował tego typu dawkowanie powinien być gruntownie przeszkolony w tej materii, głównie z skalami pomiaru jak również rozpoznawania struktur objaw abstynencji. Do tej pory pomimo testów nie udało się jednak w sposób jednoznaczny udowodnić że leczenie tymi metodami jest lepsze od leczenia w sposób standardowy.