Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.

Najlepszym sposobem uniknięcia zarażenia jest abstynencja seksualna od seksu do czasu gdy pewne jest, że żaden z partnerów w monogamicznym związku nie jest zakażony wirusem HIV. Ponieważ test przeciwciał HIV może trwać nawet do sześciu miesięcy po kolejnym pozytywnym teście, partnerzy musieliby odczekać 6 miesiecy żeby mieć pewność.

Jeśli abstynencja jest wykluczona, kolejna najlepsza metoda to korzystanie z prezerwatyw. Wiąże się to z wprowadzeniem zabezpieczenia przy pomocy gumki na penisa, kondona stosuje się aby uniknąć narażenia na przedwczesny wytrysk płynów, które zawierają bakterie zakażonych HIV. Na seks oralny, prezerwatywy powinny być wykorzystywane do fellatio (ustnego kontaktu z penisem) i prezerwatywa dla kobiet (dental tamy) na cunnilingus (ustnego kontaktu z obszaru pochwy). Tamy jest to dentystycznych kawałek lateksu, który zapobiega wydzielinie pochwowej i ogranicza możliwość kontaktu z ustami. Chociaż można je kupić, to najczęściej produkowane są samodzielnie.
Rozprzestrzeniania się HIV przez kontakt z zakażoną krwią zazwyczaj wynika z używania tych samych igieł, jak te wykorzystywane do brania narkotyków. HIV może być również rozpowszechniane przez używanie tych samych igieł do sterydów anabolicznych w celu zwiększenia mięśni, tatuażu i piercingu. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się HIV, a także innych chorób, w tym zapalenie wątroby, igły nigdy nie powinny być udostępniane. Na początku epidemii HIV, wiele osób z zakażeniem HIV poddawało się transfuzji krwi lub produktów krwiopochodnych, takich jak te używane przez chorych na hemofilię.

Obecnie jednak, ponieważ krew jest badana zarówno dla przeciwciał przeciw HIV i wirusa faktycznego przed transfuzji, ryzyko zarażenia się HIV w wyniku transfuzji krwi w Stanach Zjednoczonych jest bardzo mała i jest uważany za nieistotny. Tak więc widać że przeciwko HIV nie jesteśmy bezradni, należy jedynie podchodzić racjonalnie do spraw przygodnego seksu i zrezygnować z narkotyków, zwłaszcza ze wspólnej igły.