Kategorie
Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Choroby układu moczowego są zdecydowanie najczęstszą, ale nie jedyną przyczyną białkomoczu. Proteinuria może mieć charakter czynnościowy i występować u ludzi ze zdrowymi nerkami. Przyczyną białkomoczu czynnościowego może być: przybranie określonej pozycji ciała, wysiłek fizyczny, obmacywanie okolicy nerek, zimno i czynniki emocjonalne. Białkomocz zależny od pozycji ciała występuje przede wszystkim u ludzi młodych w pierwszej i drugiej dekadzie życia i ustępuje samoistnie po osiągnięciu dojrzałości. Inne formy białkomoczu czynnościowego spotyka się u osób w różnym wieku. Żadna z wymienionych postaci białkomoczu czynnościowego nie jest następstwem zmian morfologicznych w układzie moczowym i nie nosi w sobie piętna zagrożenia zdrowia. Z całym naciskiem należy jednak podkreślić, że stwierdzenie to odnosi się tylko do tych przypadków, w których czynnościowy charakter białkomoczu nie budzi żadnych wątpliwości i w których żadne z dostępnych badań nie wykazuje zmian w układzie moczowym. Nie wolno bowiem zapominać, że pod maską białkomoczu czynnościowego może kryć się proteinuria innego pochodzenia, głównie spowodowana przez choroby nerek. Białkomocz może występować również w chorobach innych aniżeli układu moczowego. Obserwuje się go w niewydolności krążenia, w stanach gorączkowych oraz w niektórych zespołach neurologicznych.