Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Niektóre kobiety mają problem z zajściem w ciąże, często taka sytuacja jest wywołana konfliktem serologicznym. Aby taki konflikt wystąpił, matka musi mieć ujemną grupę krwi, a ojciec dodatnią – powoduje to zwalczanie komórek dodatnich przez te ujemne, znajdujące się w organizmie matki. Konflikt serologiczny występuje jednak tylko w przypadku drugiej i kolejnych ciąży – podczas pierwszej organizm matki nie miał szansy jeszcze poznać grupy krwi ojca, dochodzi do tego dopiero podczas porodu i od tego czasu organizm matki zwalcza wszystkie dodatnie komórki krwi, które pojawią się w jej organizmie, a więc kolejne zarodki.

 

Nie mniej jednak współczesna medycyna pozwoliła na niemalże całkowite wyeliminowanie konfliktu serologicznego – po pierwszym porodzie matka dostaje zastrzyk, który ma zapobiegać powstaniu takiego konfliktu w przyszłości, a więc przy kolejnej ciąży. O ile kiedyś, konflikt serologiczny był prawdziwym problemem, przez który wiele par musiało ograniczyć się do posiadania tylko jednego dziecka, o tyle dzisiaj nie stanowi on już tak wielkiego problemu, został niemal całkowicie wyeliminowany.