Nowotwory
Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Strony partnerskie i przyjaciele: Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.

W bieżącym piśmiennictwie istnieje dość swobodne, wymienne używanie obu pojęć. Badacze francuscy, jak i liczni radiolodzy, rozumieją przez pojęcie hipoplazji każdą małą nerkę. Z punktu widzenia zmian struktury hipoplazją jest istnienie prawidłowej jakościowo struktury narządu zmniejszonego na skutek zmniejszenia wielkości lub ilości jego podstawowych elementów. W tak zmienionym mniejszym narządzie nie stwierdza się struktur patologicznych, jakościowo innych. Przez pojęcie dysplazji rozumie się istnienie w określonym narządzie struktur jakościowo odmiennych — dla określonej fazy rozwoju narządu. W odniesieniu do nerek strukturami takimi są elementy zarodkowej fazy rozwoju nerki, jak pierwotne cewki nerkowe, przewody wyprowadzające, chrząstka itp. Zarówno zmiany hipoplastyczne, jak i dysplastyczne mogą dotyczyć obu nerek, jednej nerki lub części nerki. W przypadku hipoplazji nerka jest zawsze mniejsza, natomiast prawidłowa wielkość nerki nie wyklucza istnienia ognisk dysplastycznych w tej nerce. Wspomniane ścisłe rozgraniczenie obu procesów jest z punktu widzenia dalszych losów chorego niezwykle istotne. Zmiany hipoplastyczne same w sobie nie zmieniają w istotny sposób czynności nerek, nie prowadzą do postępującej wtórnej przebudowy nerki i powstania nadciśnienia czy wtórnej infekcji. Nerka, część nerki lub obie nerki są małe, zasadniczy zarys budowy nerki jest jednak prawidłowy. Istota zmian jest ilościowa. W pojęciu dysplazji mieści się, jak już powiedziano, istnienie struktur patologicznych. W szerokim rozumieniu tego pojęcia można by tu umieścić wszelkie wady budowy z istnieniem morfologicznych struktur patologicznych.