Nowotwory
Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Strony partnerskie i przyjaciele: www.uczyinaucza.com.pl | Potrzebny alergolog, dermatolog, okulista lub pediatra w Będzinie? Sprawdź http://inter-med.pl/bedzin/ | stomatolog żoliborz | wypożyczalnia wózków inwalidzkich poznańWadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.

Granulocytopenia może być od pierwszej chwili przejawem choroby zasadniczej, tj. nadczynności tarczycy. Stwierdzenie nieznacznej granulocytopenii przed leczeniem nie stanowi więc przeciwwskazania do stosowania metylotiouracylu lub imidazolu. Ten typ zmian hematologicznych właśnie poprawia się po 2—3 tyg. stosowania leków tyreostatycznych. Przetwory tyreostatyczne mogą i zazwyczaj powodują wzmożenie niektórych objawów, zwłaszcza zwiększenie się wola i jego obfite unaczynienie. Coraz częściej i coraz śmielej podaje się także propranolol, który dość szybko prowadzi do zwolnienia czynności serca, stając się jednym z leków uzupełniających (40—60 mg na dobę). Propranolol hamuje przechodzenie tyroksyny w trójjodotyroninę (J, Naurnan, A. Nauman). Leczenie w przypadkach nadczynności tarczycy jodem promieniotwórczym jest metodą, która pozwala uzyskać trwałe wyleczenie. Oto wskazania do terapii z użyciem: 1) wiek ponad 40 lat; nie stosuje się tej metody leczenia u dzieci i osób młodych; 2) nawrót nadczynności tarczycy po uprzednio dokonanym leczeniu operacyjnym (thyreoidectomia subtotalis); w ten sposób unikamy technicznych trudności, które zazwyczaj wyłaniają się podczas drugiej operacji; 3) uczulenie na leki tyreostatyczne; omija się w ten sposób groźne powikłania polekowe.