Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

W połowie przypadków dobór soczewek jest dokonywany przez lekarzy okulistów. W pozostałych przypadkach wykonują to optycy wyspecjalizowani w oferowaniu soczewek kontaktowych. Warunkiem uzyskania przez optyków takich uprawnień jest odbycie specjalnego przeszkolenia oraz wykazanie się dwuletnią praktyką. Okulistów ten wymóg nie dotyczy. Osoba mająca dokonać doboru soczewek musi zorientować się co do warunków pracy i życia, zażywania leków, istnienia uczuleń i ewentualnych chorób oczu. Po dokładnym badaniu może nastąpić dobór właściwych soczewek. Soczewki muszą być poddawane tak długo kontrolom i próbom, aż ich prawidłowe i dokładne osadzenie nie budzi żadnych wątpliwości. W zakres doboru i dopasowania soczewek wchodzi też dokładna informacja dotycząca wad i zalet soczewek kontaktowych, prawidłowej ich pielęgnacji, maksymalnego czasu noszenia oraz radzenia sobie w przypadku pojawienia się problemów. Konieczne jest też uzgodnienie terminu następnej kontroli. Dobierający soczewki winien pacjentowi wystawić odpowiedni dokument i odnotować w nim wszystkie dane.