Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Wytyczne dotyczące wykorzystania terapii przeciwwirusowej zostały opracowane i są aktualizowane na bieżąco przez ekspertów zebranych przez DHHS. Wytycznych DHHS są dostępne w internecie. Najnowsze wytyczne IAS-USA zostały opublikowane w „Journal of the American Medical Association (JAMA) w lecie 2008 roku.
Opcje leczenie przeciwwirusowego mają przede wszystkim zawarte połączenia dwóch nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTI), często określane jako „nucs” i jeden PI, zwykle o małej dawki RTV, PI jest używany w małych dawkach w celu zwiększenia poziomu zasady PI, jest to tak zwane „wzmocnienie”. Alternatywne, preferowane opcje obejmują stosowanie dwóch NRTI z analogicznym nonnucleoside inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI), te ostatnie często nazywane „non-nucs. NNRTI te kombinacje zazwyczaj są łatwiejsze do podjęcia niż PI zawierające kombinacje i na ogół mają różne skutki uboczne. Ostatnio NRTIs zostały połączone z raltegrawiru inhibitor integrazy (ISENTRESS, RAL) o bardzo dobrej tolerancji i duże skuteczności w zwalczaniu wirusa. To połączenie zostało zatwierdzone przez Food and Drug Administration jako inna opcja leczenia dla tych, którzy rozpoczynają terapię po raz pierwszy.
NRTIs blokuje enzymy i doprowadza do odwrotnej transkryptazy HIV komórki, która pozwala HIV do infekowania ludzkich komórek, zwłaszcza komórek T CD4 lub limfocytów. Odwrotna transkryptazy HIV prowadzą do konwersji materiału genetycznego, który jest RNA.W ten sposób zapobiega się i prowadzi  blokowanie odwrotnej transkryptazy HIV z przejęcia (zarażenia) komórek ludzkich.
Ogólnie, większość leków przeciwwirusowych stosowanych do walki z  HIV zawiera kręgosłup, co najmniej dwóch NRTIs. NRTIs zawierać ZDV, d4T, DDI, zalcytabiny (HIVID, DDC), 3TC, FKH, abakawir (Ziagen, ABC) lub TDF. NRTIs FTC i są bardzo 3TC i związków pokrewnych, chociaż dane są nieco ograniczone, większość ekspertów zgadza się, że prawdopodobnie mogą być używane zamiennie.