Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Czas od zakażenia HIV do rozwoju AIDS bywa różny u różnych osób i przebiega inaczej. Czasami u niektórych osób rozwój powikłań HIV, które przekształcają się w  AIDS odbywa się w ciągu roku, podczas gdy inne osoby pozostają zupełnie bez objawów, czasami aż 20 lat od czasu infekcji wirusem HIV. Jednak czas do rozwoju choroby od początkowego zakażenia do AIDS wynosi zwykle około ośmiu do 10 lat. Powodem, dla którego ludzie doświadczają tak różnych okresów rozwoju jest przedmiotem intensywnych badań klinicznych.

Jakie badania laboratoryjne używane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV?

Dwa rodzaje badania krwi są rutynowo stosowane do monitorowania osób zakażonych wirusem HIV. Jeden z tych testów, który zlicza liczbę komórek CD4, ocenia stan układu odpornościowego. Drgugi test, który określa tzw wirusa, bezpośrednio sprawdza obecność wirusa we krwi.

U osób nie zakażonych wirusem HIV, CD4 we krwi jest zwykle powyżej 400 komórek na mililitr sześciennych (mm3) krwi. U osób zakażonych wirusem HIV, zwykle jest większe ryzyko powikłań, a liczba komórek CD4 wynosi mniej niż 200 komórek w mm3. Na tym poziomie komórek CD4, układ odpornościowy nie funkcjonuje właściwie i jest uważany za przygaszony. Spadek liczby komórek CD4 oznacza, że jest się zakażonym wirusem HIV. W ten sposób niewielka sygnały komórek CD4, że osoba jest na ryzyko jednej z wielu zakażeń nietypowych (tzw. zakażenia oportunistyczne), które występują w przypadku osób z obniżoną odpornością. Dodatkowo, rzeczywista liczba komórek CD4 wskazuje, jakie konkretne leczenie powinno być rozpoczęte do zapobiegania tym zakażeniom. Dlatego tak ważne jest wykonywanie testów kiedy mamy przesłanki że mogliśmy zachorować lub mieć kontakt z osobą, która jest nosicielem wirusa HIV. Nawet jeżeli cofniemy się w czasie to ja widać pełny rozwój choroby czasem następuje nawet po 10 latach, a w skrajnych przypadkach po 20. Czyli możliwość rozwoju choroby jest bardzo długa i koniecznie należy uważać zwłaszcza na przypadkowe kontakty seksualne, bo możemy być nieświadomymi nosicielami przez wiele lat.