Jak wiadomo osoby pod wpływem alkoholu nie powinny otrzymywać lekarstw zawierających psychotropy. [25] Od tej bardzo powszechnie znanej zasady, żeby osobom pod wpływem alkoholu nie podawać psychotropów można odstąpić pod warunkiem że u chorego występująca przykład drgawki lub majaczenia. Dlaczego tak jest? Ponieważ według oceny specjalistów, ryzyko zgonu w takim przypadku jest większe niż ryzyko wystąpienia skutków ubocznych z pomieszania posychotropu z alkoholem. Kolejna ustalona wada w przypadku lekarstw z grupy BDZ jest to krzyżowe uzależnienie od alkoholu. Wymusza to niestety leczenie zespołów AZA dawkami w okresie maksymalnie siedmiu dni i jak najmniejszymi. W testach przeprowadzonych w warunkach klinicznych nie wskazano farmakologicznie przewagi BZA na innymi lekami, jednak to ona jest stosowana najczęściej. Duża część lekarzy posiada spore doświadczenie w podawaniu lekarstw zdiazepamem, lekiem który jest tani a jednocześnie ma średniodługi okres działania. Wadą tego lekarstwa jest słaba dostępność przy zastrzykach do mięśnia. Ostatnimi czasy najczęściej preferowanym lekiem z grupy BDZ są takie o długim okresie działania. Przykładem tutaj jest klorazepat, który podawany 1 lub 2 razy dziennie zapewnia równomierne rozłożenie się we krwi. W przypadku osób, które mają uszkodzoną wątrobę lub chorują na marskość wątroby zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem jeżeli chodzi o lek to lorazepam. Dawkowanie leków z grupy BZA powinno odbywać się w różnych wielkościach. Przeważnie za wystarczające uznaje się dawki małe. Do 25 mg na dobę. W przypadku jeżeli zespól AZA jest bardzo nasilony, wówczas podaje się okoo 40 mg n dobę. Popularna w zachodnich szpitalach a ostatnio i w Polsce metoda wysysania, która polega na podawaniu co godzinę BDZ i oczekiwanie na ustąpienie skutków abstynencji. W ten sposób przekracza się często nawet 100mg na dobę.
« Starsze wpisy
« Starsze wpisy

Zaburzenia gospodarki fosforanowo-wapniowej stają się przyczyną osteomalacji. Zwiększone wydalanie wapnia, przy niedostatecznie zakwaszonym moczu i zmniejszonym wydalaniu cytrynianów, prowadzi do wytrącania się złogów soli wapnia w miąższu nerek i w drogach moczowych. W ten sposób rozwija się wapnica nerek i kamica moczowa, stwarzając dobre podłoże dla rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek.

We wczesnych okresach choroby przesączanie kłębkowe jest prawidłowe lub tylko nieznacznie obniżone. Jednak w miarę rozwijania się zmian organicznych w nerkach ulega ono stopniowemu zmniejszaniu, co w efekcie prowadzi do przewlekłej niewydolności nerek. Wspomniano już powyżej, że pierwotna dystalna kwasica cewkowa jest chorobą występującą rzadko. Znacznie częściej pojawia się ona jako tubulopatia wtórna, nierzadko w skojarzeniu z innymi defektami cewkowymi. Obserwuje się ją w genetycznie uwarunkowanych chorobach ogólnoustrojowych, w schorzeniach o tle autoimmunizacyjnym, w chorobach wywołujących wapnicę nerek, w nefropatiach polekowych i innych. Objawy dystalnej kwasicy cewkowej zależą od nasilenia zaburzeń metabolicznych oraz od obecności powikłań.